> Eerdere columns

Dag stoel naast de tafel

“Ieder voorwerp ter wereld kan van een gesloten stom bestaan overgaan in een orale toestand, zodat het toegeëigend kan worden (…)’’, aldus schrijft de Franse filosoof Barthes aangehaald in dat zinnenprikkelende boekje van Eric De Kuyper: Dag stoel naast de tafel. Als stoelen en tafels eens konden spreken…
Voor mij gingen stoelen een eigen taal spreken toen mijn collega Ine een groep coaches in opleiding liet ontspannen op hun stoel. Stel je voor dat dit je werkstoel is, zei ze, jouw coach- stoel. Ontspan je, met beide voeten plat op de grond. Adem door…
Oei, ging het door me heen, Jaap krijgt zijn voeten niet op de grond en de bolronde Frans ook al niet. Karin gaat opzichtig naar voren zitten en Wendy schuift haar billen heen en weer, niet wetend welke ontspannen zit te kiezen. Het zag er in deze groep niet al te best uit met die platte voeten, ontspannen rustend op de grond.
Als mijn eigen coachstoel eens spreken zou…Ik huiver en luister. Jij let niet op je coachklanten, zegt mijn stoel, ze worden standaard neergezet in steeds dezelfde stoel. Heb je ooit gevraagd of ze lekker zitten? Of ze echt ontspannen en gronden kunnen? Met de voetjes op de vloer? Ik buig beschaamd mijn hoofd.
En ik zelf? Let ik er wel op hoe ik zit? Ik ben lang, kan mij op vele stoelen vouwen in allerlei bochten, maar zit ik echt ontspannen? Ja, thuis op de bank, dan kan ik echt alle kanten op, die plek bevalt me erg goed.
De tafel is bij mij verdwenen, al heel lang. Meestal. Soms op locatie kan ik niet anders. Ik zit het liefst een klein beetje schuin naast/tegenover mijn coachklant. Ik wil zijn voeten, benen, handen en alle daarmee samenhangende bewegingen zien. Want het lichaam spreekt. Zelf heb ik immers ook niets te verbergen? Maar ik heb nog nooit gevraagd of de klant wellicht een tafel tussen ons verlangt, juist vanwege de behoefte aan enige afstand.
Do what you preach, zeggen mijn collega’s vaak. En de stoel en de tafel worden vergeten.
Zitten op een stoel is verbinden, is gronden. De kwaliteit van de zetel is misschien wel een van mijn belangrijkste hulpmiddelen bij coaching. De stoel kan mij en mijn klant ook vastzetten, verbergen, beklemmen, terwijl ik/hij/zij eigenlijk bewegen wil, uit die stoel, bijvoorbeeld naar het licht toe, naar buiten, of liggen op de grond desnoods.
Kroniek van het dagelijkse, noemt Eric De Kuyper zijn boek over de banale en triviale dagelijkse dingen in zijn leven. Hij beschrijft kleine observaties, haast betekenisloze voorvallen en zoekt naar verbanden, in de tijd, in de geschiedenis, in de cultuur. Zoals de beelden bij hem opkomen, kijkend naar de golven van de zee. In die reflecties benoemt hij zijn tafel naast zijn stoel. Ze zijn een deel van hem, toegeëigend.